Kor Nokta

“İnsanların üzerine öyle bir zaman gelecek ki, o gün dininin gereklerini yerine getirmek için sabreden kişi,  avucunda kor ateş tutan kimse gibi olacaktır.”[1]

Hüzün, sevinç, endişe

Varda şükür, yokta sabır

Görülmez yanar içten içe

Kalp, insanın kor noktasıdır.

Uyanın, dayanın ve yanın!

Dondurur bu kızgın ayazlar

Kararsa da kalbi insanın

Kor gibidir, yandıkça beyazlar

Zaman su gibi yakıp gidiyor

Nefisler susuz, hevesler zaman alevi

Sönmekle kalmaz suya düşen kor

Bulur kesif bir duman içre kendini

Elime büyük bir köz geçti

Bozmak için iblisin hilesini

Közü tutamayanlar vazgeçti

Ama yakan kurtuldu sînesini

Dünyada geçtin yardan serden

Müjde! Şimdi o arşın altındasın

Su verince mübarek eliyle kevserden

Kalır mı hiç ehemmiyeti altın tasın?

İnsanın küllerinden doğacağına

Şahit tutuşan kalbim, inancım tam

Çoğu insan yanar yanmasına ama

Anladım kul olamaz kül olmadan

Seni koruyacak sînendeki ateş

Sönmez gözyaşıyla sen ağla Furkan

İnan nefisle şeytan ebedî kardeş

Geçir boynuna nefsin yağlı urgan

1 (Tirmizî, Fiten 73)